Enfuwirtyd, inhibitor fuzyjny HIV-1, do lekoopornej infekcji HIV w Ameryce Północnej i Południowej ad 7

Dystrybucja czasu do niepowodzenia wirusologicznego była znacząco różna w obu grupach (P <0,001 w teście log-rank) (Figura 2). Średni czas do niepowodzenia wirusologicznego wynosił 99 dni w grupie kontrolnej, ale nie można go było oszacować w grupie enfuwirtydu. Zmiany w komórkach CD4 +
W 24. tygodniu wzrost w stosunku do linii podstawowej w liczbie komórek CD4 + był istotnie większy w grupie z enfuwirtydem niż w grupie kontrolnej (tabela 2).
Bezpieczeństwo
Reakcje w miejscu wstrzyknięcia
W 24. tygodniu prawie wszyscy pacjenci w grupie enfuwirtydu (98,2%) mieli co najmniej jedną reakcję w miejscu wstrzyknięcia, z których większość miała pierwszą reakcję w ciągu tygodnia 1. Wśród pacjentów, którzy odczuwali ból lub dyskomfort w wyniku reakcji w miejscu wstrzyknięcia, większość miała albo łagodna tkliwość (49,7%) albo umiarkowany ból bez ograniczeń zwykłych czynności (41,7%); 8,7 procent miało ból lub dyskomfort wymagający nieoptymalnych środków przeciwbólowych lub ograniczających zwykłe czynności, a żadna nie wymagała hospitalizacji. Częste objawy reakcji w miejscu wstrzyknięcia obejmowały rumień (u 87,1% pacjentów), stwardnienie (w 84,0%) oraz guzki i cysty (w 81,6%). Nie było dowodów na wzrost nasilenia reakcji w miejscu wstrzyknięcia w czasie. Tylko niewielki odsetek pacjentów (2,8 procent w grupie z enfuwirtydem i 1,2 procent w grupie, która zmieniła się na enfuwirtyd) zaprzestał leczenia enfuwirtydem z powodu reakcji w miejscu wstrzyknięcia.
Zdarzenia niepożądane w 24 tygodniu
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane związane z leczeniem występujące u co najmniej 5 procent pacjentów w dowolnej grupie. Ze względu na stosunek 2: do randomizacji, projekt badania pozwalający pacjentom w grupie kontrolnej przestawić się na enfuwirtyd i niższy wskaźnik niepowodzenia wirusologicznego w grupie enfuwirtydu po 24 tygodniach leczenia, całkowita liczba pacjento-lat narażenie na losowo przydzielony schemat leczenia było około 2,5 razy większe w grupie z enfuwirtydem (162,8 pacjento-lat), jak w grupie kontrolnej (64,9 pacjento-lat). Po 24 tygodniach 77,6 procent pacjentów w grupie z enfuwirtydem i 74,5 procent w grupie kontrolnej miało zdarzenie niepożądane (z wyjątkiem reakcji w miejscu wstrzyknięcia), które było związane ze schematem leczenia. Biegunka, nudności i zmęczenie były najczęściej zgłaszanymi zdarzeniami niepożądanymi związanymi z leczeniem w obu grupach (Tabela 3). Neuropatia obwodowa i zmniejszony apetyt były jedynymi zdarzeniami niepożądanymi związanymi z leczeniem, które wystąpiły z częstością co najmniej 5 procent większą w grupie z enfuwirtydem niż w grupie kontrolnej.
Ogółem 22 pacjentów z grupy enfuwirtydu (6,7 procent) i 8 pacjentów z grupy kontrolnej (4,8 procent) miało zdarzenia niepożądane z początkiem przed 24 tygodniem, co doprowadziło do wycofania się z badania. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi prowadzącymi do odstawienia były wymioty w obu grupach (1,2% pacjentów w grupie z enfuwirtydem i 1,2% w grupie kontrolnej), nudności w obu grupach (w 0,9% pacjentów w grupie z enfuwirtydem i 1,2%). procent osób w grupie kontrolnej) i biegunka w grupie kontrolnej (1,2 procent). Wszystkie inne działania niepożądane prowadzące do odstawienia wystąpiły u 0,6% pacjentów lub mniej
[podobne: endometrioza po cesarce a zajście w ciążę, dzienniczek samokontroli cukrzyka, mycoplasma hominis objawy ]
[przypisy: odchudzanie nad morzem, implanty dentystyczne, usg ciazy warszawa ]