Zatrzymanie oddechu w astmie o skrajnej śmiertelności cd

Siedmiu z 11 aresztowań było świadkami dwóch lekarzy. Bezpośrednio przed wystąpieniem zatrzymania u tych pacjentów wystąpiła ciężka duszność, brak słyszalnych dźwięków oddechu na osłuchiwaniu i wykorzystywano ich dodatkowe mięśnie oddechowe. Wszystkie intubacje intubacyjne wykonano na oddziale intensywnej terapii oddechowej. Maksymalne ciśnienie wdechowe przekraczało 45 cm wody u sześciu pacjentów, gdy rozpoczęto kontrolowaną hipowentylację mechaniczną. Tabela 2. Tabela 2. Ustalenia w momencie zatrzymania oddechu * Dane biochemiczne i kliniczne uzyskane podczas manewrów resuscytacyjnych u wszystkich pacjentów przedstawiono w Tabeli 2. Elektrokardiogramy uzyskane w tym czasie ujawniły migotanie przedsionków u pacjenta 2, względna bradykardia zatokowa u pacjenta 7, a tachykardia zatokowa u pozostałych ośmiu pacjentów (podczas obu przyjęć u Pacjenta 8). Oba zaburzenia rytmu powróciły do rytmu zatokowego po rozpoczęciu manualnej wentylacji hiperoksycznymi mieszaninami gazów.
Ciśnienie parcjalne tętniczego dwutlenku węgla przekroczyło 60 mm Hg we wszystkich przypadkach i było tak wysokie jak 155 mm Hg u jednego pacjenta. Pomimo faktu, że wentylacja została przeprowadzona przy użyciu 100 procent tlenu, u dwóch pacjentów ciśnienie parcjalne tlenu było niższe niż 100 mm Hg (73 i 99 mm Hg). Stwierdziliśmy hipokaliemię (poziom potasu w surowicy poniżej 3,5 mmol na litr) u czterech z ośmiu pacjentów, u których mierzono potas.
Siedmiu pacjentów było hospitalizowanych krócej niż tydzień24; Pacjent 5 opuścił szpital przed poradą lekarską. Średnia wartość FEV1 przed wypisaniem wynosiła 77 procent wartości przewidywanej.23 Nie stwierdziliśmy korelacji między czasem trwania objawów przed przyjęciem a czasem trwania wentylacji mechanicznej (r = 0,008, P> 0,5) lub pobytem w szpitalu (r = 0,14, P > 0,5).
Podczas kolejnego przyjęcia do Pacjenta doszło do zatrzymania krążenia i oddechu. Według jej krewnych, pacjent stracił przytomność kilka minut przed przybyciem do szpitala. Odzyskała rytm zatokowy podczas manewrów resuscytacyjnych; niestety miała płaski elektroencefalogram i zmarła na oddziale intensywnej terapii oddechowej. Pacjent 4 zmarł nagle w domu pięć miesięcy po wypisaniu ze szpitala. Reszta pacjentów przeżyła bez widocznych następstw.
Dyskusja
Istnieje niewiele informacji dotyczących rozwoju zatrzymania oddechu w przypadku astmy śmiertelnej lub blisko śmiertelnej. Ten brak danych można przynajmniej częściowo przypisać temu, że większość zgonów z powodu astmy występuje poza szpitalem, a śmierć często jest nagła i nieoczekiwana.1, 6, 7
Ważne jest, aby zwrócić uwagę na ograniczenia związane z naszym badaniem. Podstawowym założeniem, które przyjęliśmy podczas interpretacji danych było to, że procesy patofizjologiczne u pacjentów, którzy faktycznie umierają na astmę, są podobne do tych u naszych pacjentów, którzy mieli zdarzenia bliskie śmierci. Oczywiście, niekoniecznie jest to poprawne i możliwe, że obserwowaliśmy tak zwany efekt ocalenia. Jednak w świetle danych klinicznych i biochemicznych uzyskanych przy przyjęciu, nasi pacjenci wyraźnie mieli potencjalnie śmiertelne ataki astmatyczne i prawdopodobnie przeżyli, ponieważ mieli wystarczająco dużo szczęścia, aby dotrzeć do szpitala i otrzymać mechaniczną wentylację.
[podobne: przeglądarka skierowań na leczenie uzdrowiskowe wrocław, lunapret, almed łódź ]